Terapia logopedyczna

Jak przebiega diagnoza oraz terapia logopedyczna?

Zajęcia logopedyczne rozpoczynają się od szczegółowej diagnozy każdego dziecka, które po badaniu przesiewowym zostało zakwalifikowane na terapię. Logopeda zwraca uwagę na budowę oraz poziom funkcjonowania narządów artykulacyjnych, między innymi języka, warg, podniebienia i żuchwy. Ponadto przeprowadza orientacyjne badanie słuchu fizjologicznego oraz tzw. słuchu fonemowego (umiejętności odróżniania dźwięków mowy). Istotne przed podjęciem działań terapeutycznych jest również sprawdzenie, czy dziecko nie ma trudności z połykaniem, czy jego oddech jest prawidłowy, a tempo mówienia równe.

Na kolejnym etapie badania, logopeda określa jaki jest poziom rozwoju mowy dziecka. Następnie, na podstawie zgromadzonych informacji, a także wywiadu z rodzicem, tworzy indywidualny plan terapii. Terapia logopedyczna ma przede wszystkim na celu usunięcie zaburzeń mowy, nauczanie mowy, która się nie wykształciła, a także wyrównywanie opóźnień.

Plan terapii obejmuje zwykle ćwiczenia usprawniające język, wargi, podniebienie miękkie; ćwiczenia oddechowe mające na celu utrwalenie prawidłowego toru oddechowego, wydłużenie fazy wydechowej, zapobieganie mówienia na wdechu; ćwiczenia właściwe z zakresu wywołania i utrwalenia głosek (wywołanie głosek, które nie pojawiły się w rozwoju mowy bądź tych, które pojawiły się jako deformacja dźwięku; ćwiczenia głosek w sylabach, utrwalanie w wyrazach we wszystkich pozycjach: w nagłosie, śródgłosie i wygłosie, następnie w związkach dwuwyrazowych, w zdaniach, tekstach, wierszykach oraz różnicowanie głosek).

Należy pamiętać, iż o prawidłowej wymowie możemy mówić wówczas, gdy określona głoska została utrwalona nie tylko w gabinecie logopedycznym, ale również w tzw. mowie spontanicznej. Dlatego też, bardzo ważna jest współpraca z rodzicami oraz wychowawcami w przedszkolu, którzy obserwując dziecko w warunkach poza gabinetem mogą dostarczyć logopedzie informacji o postępach w terapii.

Przy prowadzeniu terapii zaburzeń mowy logopeda kieruje się zasadami: wczesnego rozpoczynania terapii (wczesna interwencja skraca czas terapii i zwiększa jej efektywność); indywidualnego podejścia do każdego dziecka oraz wykorzystywania w terapii wszelkich jego możliwości; kompleksowego oddziaływania; aktywnego i świadomego udziału (należy pobudzać zainteresowanie dziecka, podnosić poziom jego motywacji, zachęcać do pracy i zabawy, stosować pochwały); systematyczności, stopniowania trudności oraz współpracy z najbliższym otoczeniem.

Współpraca